maandag 27 februari 2017

Service van de bovenste plank

Zo'n 4 jaar geleden (ik weet niet precies meer wanneer) kocht ik een Kenwood Chef Premier keukenmachine. Mijn mixer en staafmixer sneuvelden zo ongeveer rond dezelfde tijd en ik wilde iets wat beide apparaten kon vervangen door zo min mogelijk apparaten te kopen. Iets wat veel kan maar waarbij ik niet elke keer naar een ander apparaat hoef te grijpen achter in mijn keukenkastje.
Een rib uit mijn lijf, dat was het, maar ik bak en kook erg veel en graag, en ik was toch bijna jarig dus kocht ik mijn eigen verjaardagskado.

Zo een is het, maar dan een ouder typenummer. Foto komt van de site van Kenwood

















Echt, nog nooit........echt nog nooit ben ik zo blij geweest met een aankoop. Hij staat op mijn aanrecht en ik gebruik 'm vrijwel dagelijks. En ben elke dag blij. Zo'n degelijk apparaat!
Maar helaas, ook aan degelijke apparaten gaat wel eens wat stuk. Maar dat hoort niet, volgens Kenwood. Dat wist ik dus ook niet vantevoren toen ik dat ding kocht, maar dat vinden ze bij Kenwood blijkbaar echt.
Na ongeveer een jaar ging de coating van de deeghaak en beslagklopper bladderen. Daar was ik niet zo blij mee want ik eet graag, maar geen coatings. Kenwood gemaild over het probleem en ik kreeg dezelfde dag nog een mail terug. Dat dit niet hoorde, maar of ik ze in de vaatwasser deed. Ja, dat deed ik, want in het boekje stond dat dit kon. Dat stond er inderdaad volgens Kenwood maar het was toch beter om het niet te doen omdat sommige vaatwasmiddelen best agressief zijn. Ik kreeg kosteloos nieuwe opgestuurd met het verzoek om ze toch maar niet meer in de vaatwasser te doen.
Flabbergasted was ik, niet vanwege de vaatwasser, maar vanwege de supersnelle mailwisseling en de service. En niet meer in de vaatwasser vind ik niet zo'n punt, die was ik dan wel met de hand.

Vorig jaar kocht ik er een extra onderdeel bij: de foodprocessor. Ook op het apparaat te bevestigen. Weer niet goedkoop, maar wat een aanwinst! Ook die gebruik ik minimaal 3x per week. Ja, nog weer wat meer spullen om met de hand af te wassen, maar ik heb dagelijks wel dingen die niet in de vaatwasser kunnen en zelfs niet passen, en wie eten wil moet afwassen. Geen probleem!
Het enige lastige is dat ie bij zwaar werk zich nog wel eens te vast draait op het koppelstuk. Beter dat dan dat ie zich losdraait, maar soms wel lastig los te draaien. Dit weekend gebeurde dat weer en bij het met kracht losdraaien merkte ik al dat er iets niet klopte. Toen manlief 'm later bekeek bleek er een barst in de bevestigingsrand onderaan de kom te zitten. Balen!
Ik zocht en zocht op internet of ik dit onderdeel niet los kon vervangen maar veel Kenwood kommen te vinden, maar niet deze. Dus Kenwood vandaag gemaild of ik toch niet ergens aan een vervangende kom kon komen. En wederom een supersnelle reactie terug: dat ik dit niet van hun producten mocht verwachten en dat ik kosteloos een nieuwe kom kreeg!

Echt, ik ben niet zo snel van de reclame. Maar.......als je de aanschaf van een keukenmachine overweegt en je kan het bedrag ervoor uitgeven: Koop een Kenwood Chef Keukenmachine!!!!
Als het niet al voor de kwaliteit van het apparaat is, dan toch zeker ook voor de service! Echt een dikke pluim! Ik had de aankoopbon nog, en heb ook een foto gemaakt van de barst, maar ze vroegen er niet eens om! Ik kon de medewerkster van hun klantenservice wel zoenen!

Ze zijn er dus nog: bedrijven die echt goede spullen maken, en ook vinden dat hun spullen lang moeten meegaan. Natuurlijk betaal je dan misschien meer, maar 3x een nieuw apparaat moeten kopen vanwege net kapot na de garantietermijn, tja, wie houd je dan voor de gek?
Nee, helaas heb ik geen aandelen en ook geen werkende familieleden bij dit bedrijf. Manlief werkte wel ooit voor Philips en voor Bosch, maar uhm......nee, daar krijgen jullie van mij geen reclameblogje van ;-)

Kenwood........top!!


woensdag 22 februari 2017

Rare week

Nou, dat van die foto's elke dag, dat is nu al een stille dood gestorven. De consequentie van een konijn heb ik, dat is! Ik denk namelijk niet dat een konijn consequent kan zijn, en ik ben niet dol op konijnen, vandaar de vergelijking die natuurlijk helemaal nergens op slaat.

De pubers hebben Toetsweek, en dat is op een of andere manier altijd een Crazy week. Ineens komt een van de twee er achter dat ze (ja, in dit geval de 'zij') toch een ietsiepietsie te laat begonnen is met leren voor een bepaald vak (wat ook een uitermate stom vak is volgens haar), zodat ik nog tot op de laatste minuut bezig ben met overhoren. Het andere vak wat ze vandaag heeft kon ze gelukkig tot op elke letter spellen. Gek kind!

Daarnaast zit het weer ook niet echt mee: regen, stormachtige wind. Dus had ik mijn schema deze week al zo ingericht dat ik haar (de "hij" gaat naar een andere middelbare school, hier om de hoek en mag dus lopen) met de auto kan brengen als het echt slecht weer is. Vandaag was zo'n dag, dus ik stond met al mijn spullen bij elkaar gegraaid (want ik dacht slim te zijn en dan meteen maar wat boodschappen te halen met de auto, wat ik normaal vrijwel nooit doe maar ik moest nu toch rijden) buiten, besluit ze toch te gaan fietsen omdat het op dat moment niet zo hard regende! Echt, ik heb werkelijk nog nooit zo'n onvoorspelbaar wezen meegemaakt als een pubermeisje!
Dus nu zit ik maar aan de koffie en haal mijn boodschappen, zoals gewoonlijk, zo met de fiets.

En toch he! Ondanks dat ze ongelooflijk eigenwijs is, Aardrijkskunde een stom vak vindt en school eigenlijk ook, werkt ze kei- en keihard en haalt ze met haar ernstige dyslexie cijfers op het Atheneum die ik nooit voor mogelijk had gehouden, met echt het minimale aan ondersteuning want dat wil ze niet. Het eerste cijfer van deze toetsweek heeft ze al in de pocket (een 8 voor Duits), en ach, voor Aardrijkskunde heeft ze ook nog nooit een onvoldoende gehaald. Sterker nog, tot nu toe heeft ze nog nooit een onvoldoende gehaald! Dus die stoom uit mijn oren die af en toe ontstaat, die waait met de storm vanzelf wel weer weg. En dan blijft er een hele grote trots over!

En de puberjongen? Tja, dat is een jongen he! En bijna klaar voor het echte werk op de HBO.

Nog 2 dagen storm! En dan: vakantie, joehoe!!

Bron: Pinterest



woensdag 15 februari 2017

Huishouden van Jan Steen?

Mijn lief werkt in het bedrijfsleven, als manager. Hij houdt van zijn werk, is gedreven en gaat er voor, altijd. Hij is ook erg leergierig en omarmt (meestal) elke nieuwe stroming binnen zijn werk met plezier. Op dit moment is het "Lean management" wat de klok slaat. Ik hoor dit soort ontwikkelingen altijd met een zekere scepsis aan. In mijn ogen heeft elke methode iets goeds, maar het valt niet altijd mee om alle koppen dezelfde kant op te krijgen. Mensen zitten nogal snel vastgeroest en als je vaak van methode wisselt (wat bedrijven toch al snel doen, zelfs in de zorg heb ik dat gemerkt) worden mensen murw en zetten ze hun hakken in het zand. Maar goed, dat is waarmee hij moet dealen. Ik kan het alleen maar aanhoren en hem af en toe voorzien van wat kritisch en nuchter commentaar. Ik ben meer iemand van het gezond verstand en heb het wat minder op al die methodieken.

Maar goed, Lean dus. Laatst vertelde hij me wat die methodiek zo'n beetje inhield en het grappige vond ik dat het zo veel raakvlakken heeft met hoe ik ons huishouden run. Lean betekent namelijk slank, en het betekent dat je bedrijfsprocessen ontdoet van overbodige ballast. "Elimineer verspilling" is het hoofdmotto. De methode leunt op 5 principes:

1. Wat is de wens van de klant?
2. Welke activiteiten van de organisatie voegen direct waarde toe voor de klant, welke minder maar zijn wel noodzakelijk en welke niet (deze elimineer je).
3. De organisatie moet een continue flow van het product creëren.
4. De organisatie moet overproductie voorkomen.
5. Blijf streven naar perfectie. Je moet dus continu blijven verbeteren.

Als ik zo naar ons huishouden kijk, zie ik heel veel dingen terugkomen die ik ook zelf doe. En natuurlijk gaat het hierbij niet om er naar te streven dat het perfect is, maar wel om aan onze wensen te voldoen.
Ik (wij, als gezin ook) wens namelijk: een schoon en opgeruimd huis, waar het fijn thuiskomen is, gezond en lekker eten, schone kleding en vrije tijd (tijd die je overhoud om iets te kunnen doen wat je leuk vind).
Hiervoor ben ik regelmatig bezig om te bekijken hoe dingen efficiënter kunnen, zonder dat het perse duurder wordt. En als het wel duurder is, vind ik dat het dan waard? Welke spullen heb ik nodig, en welke niet (die worden geëlimineerd)? Hoe kunnen dingen sneller, zonder te moeten haasten? Hoe verspil ik zo min mogelijk (spullen, verpakkingen, eten)? Liggen dingen wel op een handige plek? Hoe maak ik handelingen routine zodat ik er niet continu over na hoef te denken hoe en wanneer ik ze ga doen?

Het was echt heel leuk om er met zijn tweeën eens over te praten. Hij, vanuit het bedrijfsperspectief en ik vanuit ons huishouden. Zo kwamen ook een paar dingen op tafel waar ik nooit zo over nagedacht had maar wat hem stoorde. Bijvoorbeeld, de koffiefilters die bij ons in de kelderkast staan (aan de andere kant van de keuken) terwijl de rest van de spullen om een kop koffie te zetten bij het aanrecht staan. Echt, nooit over nagedacht! Dus plaats gemaakt in een diepe keukenlade waar nu de koffiefilters in staan. Loop ik nog elke dag naar de kelderkast hoor, haha. Maar het zal wel wennen.
Ook heb ik een hekel aan rondslingerende snoeren, van opladers bijvoorbeeld, dus die berg ik op in een lade. Maar op een of andere manier zwierf het snoer van de laptop altijd ergens rond, omdat de plek waar ik hem neerlegde geen logische was. Samen gekeken of er een meer logische plek was (in de buurt waar de laptop doorgaans ligt). Waxine-lichtjes voor het theelichtje heb ik nu ook een plek in de keuken gegeven (daarvoor moest je dus ook altijd helemaal onderin de kelder zijn).

Zo blijven er altijd dingen die beter/handiger kunnen zodat je meer tijd overhoudt en het niet constant gedoe is. Wassen verloopt bij mij in de winter altijd anders dan in de zomer. De wasmachine (en droger) staat in de keuken en in de zomer sta ik zo buiten, waar ik het ook meteen op kan hangen. In de winter moet het naar zolder, maar daar droogt het, afhankelijk van het weer, niet altijd even goed. Dus stelde ik het ophangen altijd langer uit op een dag in de hoop dat de was van de vorige dag 's middags inmiddels wel droog was ipv 's ochtends om dan de volgende op te kunnen hangen. Waarbij ik het dan regelmatig vergat en het dan pas 's avonds laat stond op te hangen. Geen handig systeem dus. Nu hang ik het altijd 's ochtends vroeg op (wat ik in de zomer ook altijd doe), en als ik weet dat het niet gaat passen omdat er bijvoorbeeld nog truien hangen die langer moeten drogen, maak ik vaker gebruik van de droger. Ook beddengoed gaat bij mij nu altijd (in de winter) in de droger. Hoe vaak ik met gevaar voor vallen niet in het trapgat heb staan balanceren om van die grote lappen beddengoed op te hangen....... Dat doe ik dus niet meer. Sportkleding, die de volgende dag weer nodig is.....in de droger! Geen stress om de was!

Echt, ik heb totaal geen hekel aan het huishouden. Ik heb alleen een gruwelijke hekel aan rommel en gedoe. Geen huishouden van Jan Steen voor mij dus, ik moet er niet aan denken!

Ok, het kan nog netter, maar er zit al een beetje systeem in onze schuur




















Wat deze foto met dit hele relaas te maken heeft? Wel, er hangt sinds gisteren ook een boodschappentas boven de lege flessen. Zodat ik die meteen mee kan nemen als ik langs de glasbak kom (en mijn fiets in de schuur pak) en niet eerst een plastic tas (die nu op zijn) hoef te halen uit........juist....de kelderkast! Best handig hoor, zo'n grote kelderkast, behalve dat iets nooit echt voor het grijpen ligt.

Goh, wat ben ik toch "Lean". Ze kunnen me zo aannemen in het bedrijfsleven, volgens mij zou ik het best goed doen ;-)

dinsdag 14 februari 2017

Weekend-dingen

"Hoeveel loop jij?" Het was niet de vraag die ik verwachtte toen ik bij de bakker de winkel binnenstapte. Meestal hoor ik: "Zegt u het maar!", dus ik was even verward. Maar al snel viel het kwartje: mijn vaste hardloop-rondje voert mij namelijk langs de bakker. En ze had me dus gezien, logisch natuurlijk. Dus ik begon al uit te leggen dat ik momenteel weer aan het opbouwen ben, dat ik een tijd terug 5 km kon lopen maar last van mijn knie kreeg en stopte. Dat ik sinds de zomer weer voorzichtig wilde opbouwen maar in de herfst een blinde-darmontsteking kreeg en weer moest stoppen. Om het nu weer opnieuw op te pakken. Maar dat ik dat niet zo belangrijk vind. Belangrijker vind ik dat ik lekker buiten bezig kan zijn, muziekje op mijn oren en bewegen. En of ik die 5 km straks weer kan halen, daar houd ik me niet zo mee bezig.
Ik weet niet of de verkoopster nu echt op zo'n uitgebreid antwoord zat te wachten, haha. Maar ja, je stelt een vraag en dan krijg je een antwoord. En ik ben nu eenmaal eerlijk dus zal ik niet zeggen: "Oh, 5 km!" Want dat kon ik wel, maar nu niet meer.
















Dat hardlopen he, dat vond ik vroeger op de middelbare school een verschrikking. Eigenlijk haat ik gewoon sport. Maar ik beweeg, nu de kinderen groter zijn en ik ze niet meer overal op de fiets mee op sleeptouw hoef te nemen, te weinig. Dus ben ik gaan hardlopen, vooral omdat dat lekker buiten kan. En ik heb het al tig keer opgebouwd, en kreeg ook al een aantal keren last van mijn knie. En dat gaat dan weer over, en dan begin ik weer opnieuw. En ja, ik heb goede schoenen, bouw netjes op, maar ach, ik ben ook echt, echt geen sporter eigenlijk. Maar ik ga toch en heb er lol in en zie wel weer waar ik strand. Daarnaast ga ik ook 1x per week naar Pilates, dus loop ik een keer niet dan maak ik daar geen punt van.
En zo kan ik ook gewoon zelfgemaakte koekjes en taart blijven eten.

Americain cheesecake met bosbessen, mjam!
















In het weekend freubelde ik ook een kussen in elkaar, voor mijn vader.

Activiteiten-kussen
















Mijn vader heeft vorig jaar bij een ongeluk een hersenbeschadiging opgelopen en woont inmiddels in een verpleeghuis. Hij heeft nogal de neiging om de hele dag ritsen en knopen los- en ook weer vast te maken en ook verplaatst hij regelmatig dingen. De verpleging werd er inmiddels een beetje horendol van en wil ook niet alles voor hem achter slot en grendel zetten dus vroegen ze ons of we zoiets konden maken. Hij zal nog vast niet van alles afblijven maar ze kunnen het hem dan wel als alternatief aanbieden om aan te prutsen. Ben wel benieuwd hoe lang ie heel blijft haha, want hij is wel een kampioen dingen slopen geworden ;-)

En toen was het al weer dinsdag en begint, omdat ik gisteren op bezoek was bij mijn vader, mijn week pas nu. Dus hup....in de benen! Er wachten me vandaag genoeg thuis-klussen!

vrijdag 10 februari 2017

Post!

Elke week post ik twee kaartjes: 1 voor mijn vader, die in een verpleeghuis woont, om zijn kamer een beetje op te fleuren en 1 Postcrossing-kaartje.
Voor wie Postcrossing niet kent: dit is een platform waarbij je je aanmeldt, vervolgens krijg je een random naam en adres van iemand op de wereld (die ook lid is van Postcrossing). Wanneer het kaartje is aangekomen en geregistreerd wordt jouw naam en adres vervolgens vrijgegeven en krijg je van een willekeurig iemand ook een kaartje toegestuurd, die je vervolgens weer registreert wanneer je die ontvangt. Je mag een beperkt aantal kaarten onderweg hebben en je krijgt alleen maar een nieuw adres toebedeeld als je daar om vraagt. Je kunt dus zelf bepalen hoeveel kaarten je per keer wil versturen. 
Ik kies er zelf voor om maar 1 kaart per week te versturen om de kosten een beetje binnen de perken te houden. Ik heb genoeg hobby's die geld kosten en daarnaast ben ik geen verzamelaar van kaarten. Het is gewoon erg leuk om af en toe eens een kaartje te krijgen van een wildvreemde.
In het begin vonden de andere gezinsleden het maar een vreemde hobby. Waarom zou je kaartjes sturen aan mensen die je helemaal niet kent? Inmiddels worden nieuw ontvangen kaartjes uitgebreid bewonderd, en afgelopen weekend hebben we op internet gezocht wie die Judy toch was van wie ik een kaartje kreeg (de burgemeester van een plaats in Wisconsin in de USA). Staat ze daar naast een tafel vol geweren op de foto, o-oh....... Maar ze haakt ook en maakt poppen, kijk, dat maakt weer veel goed ;-)
Zo stuurde ik al eens een kaartje aan een klas in Belarus (leuke manier om wat Engels te leren) en ontving ik gisteren voor het eerst een kaart uit Zuid-Afrika. En kreeg ik het adres van een Duitse mijnheer die erotische kaarten spaarde. Helaas voor die mijnheer heb ik die niet in mijn collectie dus stuurde ik maar een kaartje met een vis ;-) Nee hoor, volgens mij hield hij ook van treinen en had ik nog een vintage kaart van een station.

Ik zet de nieuw gekregen kaartjes in twee houten kaartenhouders op de schoorsteenmantel en als er nieuwe kaartjes komen gaan de anderen bij het oud papier. Bewaren doe ik ze niet, wel scan ik ze in en bewaar de afbeeldingen op de site van Postcrossing. Gewoon leuk om bij te houden wat je allemaal gehad hebt.

Bloemenkaartje van de Xenos en kaartje uit Maastricht (voor Finland)
















Ach, het heeft allemaal niet zo veel om het lijf. Maar ik word er gewoon vrolijk van en het is ook leuk om iemand anders blij te maken met een kaartje. Ik heb nog een hele stapel gratis ansichtkaarten liggen die ik niet meer naar familieleden durf te sturen omdat ze anders elk jaar voor hun verjaardag hetzelfde kaartje krijgen ;-) Verder kocht ik al een keer een aantal kaarten bij Cardcetera die echt hele leuke kaarten verkoopt en speur ik als ik in een andere stad ben altijd naar een leuke kaarten-winkel.
Jammer alleen dat PostNL de brievenbus bij ons op de hoek van de straat heeft weggehaald, vanwege het afnemende aantal poststukken. Nu moet ik er heel bewust aan denken om ze mee te nemen als ik boodschappen ga doen in de stad. Ach, er zijn ergere dingen.

donderdag 9 februari 2017

Prakkeseren

Mmmm......dit nieuwe blog, ik krijg er nog geen lijn in. Geen lijn in de zin van geen regelmaat en geen lijn in de zin van waar wil ik over schrijven. Er gaat per dag wel tig keer door mijn hoofd heen: "Oh, dit zou leuk zijn om over te schrijven" of "Hee, dit is interessant!". En dan is de dag voorbij en de volgende dag vraag ik me dan vervolgens af wat ik er nu ook weer zo boeiend aan vond. Blogleed, het is wat!

Een van de lastige dingen vind ik ook het plaatsen van foto's. Af en toe een fotootje erbij vind ik leuk, maar ik wil ze het liefst niet van internet jatten. Ten eerste zijn daar regels voor en daar houd ik me graag aan. Ten tweede maken eigen foto's een blog nu eenmaal persoonlijk. Maar.....en nu komt ie: met de iPad kan ik best aardige foto's maken. Maar grmbl......onze iPad en Blogger, die gaan blijkbaar niet door een deur. Het lukt mij gewoonweg niet op om de iPad een blogje te typen en er daarna foto's bij te plaatsen. Lukt niet. (wat een raar woord is lukken eigenlijk...)

Ok, dan kan ik natuurlijk de foto's mailen naar de laptop, netjes daar opslaan en dan plaatsen, maar dat vind ik gedoe. Ik houd niet van gedoe. Daarnaast is het niet mijn iPad maar die van de man en sleep ik dat ding niet overal in mijn tas naar toe.
Mijn telefoon heb ik wel altijd bij me maar maakt foto's van belabberde kwaliteit. Ik maak er wel foto's mee voor Instagram maar als ik die zie op de laptop......oioioi. Dus ook geen optie. Tevens: blogje typen op telefoon? Hahaha.......mijn (natuurlijk niet) vooroorlogse Samsung-smartphone S3mini gooit er zelfs al sommige apps af vanwege niet meer compatible. Need I say more?
Ik wens mezelf natuurlijk al lang een iPhone, maar spreek mezelf bijna dagelijks toe dat dit werkelijk grote onzin is. Mijn telefoon werkt verder nog prima, zo oud is ie nog helemaal niet en het kost idioot  veel geld (voor een nieuwe) of op zijn minst nog steeds best heel veel geld (voor een tweedehands). Gewoon niet dus!

Dus viste ik ons fototoestel maar weer eens uit de la. Onze goeie trouwe Panasonic Lumix camera die  best hele mooie foto's maakt. Die ik ook prima in mijn tas kan gooien, want daar zit toch praktisch niets in. Moet ik wel met een snoertje de foto's eerst op de computer zetten wat minder praktisch is, maar ik kan me natuurlijk voornemen om dat braaf elke ochtend even te doen. Wordt dat ding tenminste ook nog gebruikt. Dus dat ga ik proberen. Elke dag wat fotootjes schieten. 's Morgens op de laptop zetten, blogje typen. Wie weet komt het dan weer een beetje in mijn systeem, dat bloggen.

Geen fotootjes nog vandaag. Want ik bedacht het me vanmorgen en maakte gisteren dus nog geen foto's. En een foto van een fototoestel met het fototoestel maken gaat niet, stom he!

maandag 23 januari 2017

Keuzes, keuzes, keuzes......

Vorige week had ik tijdens een familie-reunie een leuk gesprek met mijn jongste neef. Het was het leukste gesprek van de hele middag, maar dat ligt aan mij (ik ben gewoon niet dol op feestjes) en niet aan de reünie want die was best geslaagd, aan alle lachende gezichten te zien.
Het leuke aan het gesprek was (1) dat ik mij neef eigenlijk niet zo goed ken want hij is 10 jaar jonger dan ik en ik groeide qua leeftijd niet echt met hem op, (2) dat hij heel open en nieuwsgierig was en ik houd wel van open en nieuwsgierige mensen en (3) het onderwerp wel verrassend was. De vragen die nichten, neven, ooms en tantes de hele middag al aan me gesteld hadden gingen vooral over hoe het met mijn vader ging (mijn vader woont sinds een verkeersongeluk vorig jaar in een verpleeghuis.....korte versie met een lange aanloop) en na een hele middag dezelfde vragen beantwoorden was ik dat wel zat eigenlijk.

Maar jongste neef was meer nieuwsgierig waarom we ooit naar de andere kant van het land waren verhuisd, want hij kon zich niet voorstellen dat je ooit je baan achterna zou reizen. Hij woont met vrouw en kinderen om de hoek bij zijn ouders. Nou ja, om de hoek......een dorp verder, maar dat noem ik nog om de hoek. Wij verhuisden 14 jaar geleden naar Limburg, dichter bij de man z'n baan. Ik gaf daar (leuke) baan, vrienden en dichter bij familie zijn voor op. Mijn man ook trouwens (nee, die gaf ik niet op, hij gaf ook die dingen op), op die baan na dan.
Tja, dan ga je zo'n keuze uitleggen, een keuze die heel persoonlijk is. Waar je dingen voor gelaten hebt, nog steeds laat, waar je vooraf consequenties bij accepteerde en achteraf consequenties moet accepteren. Dat er leuke kanten aanzitten en minder leuke kanten. 
En het leuke is dan als iemand ook echt naar je luistert. Hij luisterde zonder direct te roepen: "Ik zou dat niet kunnen hoor!" Je verhaal aanhoort, even nadenkt en dan vervolgens nog wel zegt dat hij daar zelf nooit voor zou kiezen, maar dat jouw verhaal hem wel interesseert.

Zou het zo niet vaker moeten gaan? Het fijne is dat je dan een heel interessant gesprek kan voeren zonder dat je het gevoel moet hebben jezelf te verdedigen (dat gevoel krijg ik nog wel eens in gesprekken met mensen). Want moeten we niet allemaal keuzes maken? Over werk, kinderen, studie, wat je wil eten, waar je wilt wonen, hoe laat je naar bed gaat, of je wel naar een feestje wil gaan of niet......... Kortom, we maken de hele dag door keuzes, sommige meer bewust dan andere, soms foute, soms onverwacht goede, soms moeilijke en soms een keuze die bijna onmogelijk is of lijkt.
En de jouwe (keuzes dus) zijn niet beter of slechter dan de mijne, omdat het jouw keuzes zijn.

Ik probeer mijn kinderen dat ook zoveel mogelijk bij te brengen, dat er altijd keuzes gemaakt moeten worden. Dat er nu nog keuzes zijn die ik voor ze maak (wat ze 's avonds te eten krijgen bijvoorbeeld) maar dat er steeds meer keuzes gaan komen die ze zelf moeten maken. Dat ik ze bij heel veel dingen wil helpen maar dat het hun keuzes zijn maar ook dat keuzes niet altijd perse definitief hoeven te zijn en dat je fouten mag maken. Dat mensen soms jouw keuzes niet zullen begrijpen maar dat je daar (niet altijd) je keuze door mag en kan laten bepalen. En dat kiezen soms heel moeilijk is maar dat het ook rust geeft en duidelijkheid schept. En vooral dat het zo ontzettend belangrijk is om keuzes van anderen te respecteren, hoe lastig soms ook.

Wat ik hiermee nu wil zeggen? Ach, niet zo veel eigenlijk. Misschien dat ik toch vaak het gevoel heb of krijg dat ik mijn keuzes moet verdedigen, omdat mensen niet altijd echt de tijd nemen om naar je te luisteren. Het kan natuurlijk zijn dat mensen het soms voor de vorm vragen, gewoon omdat het hoort. Of dat ze al vooringenomen zijn. En dat vind ik jammer. Dit gesprek was open en prettig en ook al dachten we er allebei anders over, dat stopte het gesprek niet en gaf geen gevoel van je ongemakkelijk voelen. En dat op een feestje, waar ik eigenlijk niet wilde zijn, waar doorgaans de gesprekken niet verder komen dan wat feitjes uitwisselen over de kinderen, werk en andere oppervlakkigheden. Een leuke kleine verrassing zo in januari!